Beledi-ye!

Ye babam ye…

Ama bir durup düşünmek lazım: Bu sofranın hesabını kim ödüyor diye.

Bak şimdi…

Bir formül var hülleli müdürlük diye… Herkes biliyor ama kimse yüksek sesle dile getiremiyor! Önce 6 ay belediye başkan yardımcılığı… Sonra hop, müdürlük.

Sormazlar mı adama bu 6 ayda ne öğrendin, hangi sınavdan geçtin, hangi tecrübeyi kazandın da bir anda müdür oldun diye.

Yok… Çünkü önemli olan yerleşmek.

Son dönemde görevden alınan belediye başkan yardımcılarını da duyuyoruz. Peki ne oluyor sonra? Kapının önüne mi konuluyorlar?

Yok öyle bir şey. Dışarı atılmıyorsun, başka bir koltuğa kaydırılıyorsun.

Şimdi esas meseleye gelelim:

Son 2 yılda kaç belediyede bu ‘hülleli müdürlük’ sistemi işletildi? Kaç kişi kısa yoldan makam sahibi yapıldı? Bu sayı neden şeffaf şekilde açıklanmıyor? Bu kadrolar gerçekten iş yapan insanlara mı verildi, yoksa ‘bizden’ olanlara mı?

Gelelim ‘özel kalem’ meselesine…

Belediye başkanları göreve gelir gelmez genelde ilk ne yapıyor? Önce özel kalem kadrosunu değiştiriyor. Ama bu değişim nedense hiç bitmiyor. Gerçekten ihtiyaç için mi, yoksa arka kapıdan kadro dağıtma yöntemi mi? Kaç kişi bu yolla belediyeye alındı? Kaçı sonradan kadrolu yapıldı? Kaçı gerçekten o işi yapacak nitelikteydi?

Cevaplar ortada ama dillendiren yok.

Bir de en hassas konulardan bir tanesi de şu; Eş, dost, akraba…

Kim kimi aldı? Kim kimin referansıyla işe girdi? Aynı soyadı taşıyan kaç kişi aynı belediyede çalışıyor?

Bakın, mesele sadece birkaç kişinin koltuk kapması değil.

Mesele sistemin çürümesi. Çünkü liyakat yoksa hizmet de yoktur. Hizmet yoksa o koltukların da hiçbir anlamı yoktur.

Ve en acı tarafı ne biliyor musun? Bunun artık kimseyi şaşırtmıyor olması.

Son bir soru…

Bu sofradan hep aynı kişiler yerse, bu yemeğin faturası kime kesilir?

Haberin detayları çok yakında isimleriyle gazetemizde…

HABER MERKEZİ