YAŞARKEN SEVMEK!

Bir iki gün önce tanıdığım biri, sayfasında genç yaştaki bir yakınının vefatı nedeniyle Türkiye'nin bir ucundan diğer ucuna gittiğini paylaşmıştı.

Paylaşımı görünce aklımdan bir sürü düşünce geçti ve bir an ölen kişinin yerine koydum kendimi... Sevdiğim insanların cenazeme gelmesi mi, yoksa yaşıyorken onları ara sıra görmek  mi mutlu ederdi beni diye geçti içimden.

Cenazelere zaman ayrılıp ya da zaman yaratılıp gidilebiliyorsa, yaşarken de gidilebilir hiç şüphesiz.

Hepimizin yaptığı en büyük hatalardan biridir bu… Her şeyi erteleriz, hayatı erteleriz, sevdiklerimize zaman ayırıp onlarla birlikte vakit geçirmeyi erteleriz, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmayı erteleriz.

Erteleriz de erteleriz.

Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi...

Sonra aklıma çok sevdiğim bir söz geldi.

"SEVDİKLERİNİZE ZAMAN AYIRIN. YOKSA ZAMAN SİZİ SEVDİKLERİNİZDEN AYIRIR"...